วัฒนธรรมการช่วยเหลือ แลกเปลี่ยน จากอดีตถึงปัจจุบัน

by puifff

วันนี้เราอยากจะลองพูดถึงเรื่อง “วัฒนธรรมการช่วยเหลือ แลกเปลี่ยน” จากอดีตถึงปัจจุบัน (ไม่รู้ว่าใช้คำนี้ได้มั๊ย)
ตั้งแต่เด็กมักจะเห็นและก็มักจะมีคำถามในใจเสมอ คำถามนอกใจก็มี พวกคำถามนอกใจเมื่อมีก็มักจะถาม พ่อ แม่ หรือผู่ใหญ่ที่รู้
เราเห็นวัฒนธรรมการช่วยเหลือของคนหลากหลายรูปแบบ ซึ่งไม่มีความรู้พอที่จะจำแนกว่ามันเป็น วัฒนธรรมของมนุษย์ หรือเป็นวัฒนธรรมแค่ของคนเอเชีย หรืออะไรก็ตาม  ซึ่งในประเทศไทยมีวัฒนธรรมการช่วยเหลือแบบนี้เช่นกัน จะมีส่วนที่เหมือนแหละส่วนที่แตกต่างกันมากน้อยก็แล้วแต่พื้นที่แล้วแต่จังหวัด ตัวอย่างเช่น การใส่ซอง งานศพ งานบวช งานแต่ง ฯลฯ มันอารมณ์ประมาณว่า ใครช่วยอะไรก็ต้องจำไว้
มากกว่าจำเลยแหละ คือการ “จด” จดใส่สมุดไว้
เช่น ที่ญี่ปุ่น เค้าจะเรียกว่าสมุดงานศพ
ภาษาญี่ปุ่นไม่ทราบว่าเรียกว่าอะไร ที่ไทยก็ไม่แน่ใจว่าเรียกว่าอะไร
บ้าน ก.ช่วยมา 300 บาท วันนี้มีงานที่บ้าน ก. บ้าน ข.
เลยช่วยงานบ้าน ก. 300 บาท
มีการเอาแรงไปใช้ก็มี เช่นเป็นแม่ครัวตามงานต่างๆ
เอาของไปแลกเปลี่ยน ไปกำนัล
การใส่ซองผ้าป่า กฐิน ก็ขอรวมมาไว้กับเรื่องการช่วยเหลือแลกเปลี่ยนด้วย
หรือที่เห็นได้ชัดเจนคือ การลงแขกเกี่ยวข้าว
นี่เป็นส่วนของอดีตที่ปัจจุบันก็ยังปฏิบัติเช่นนี้กันอยู่แพร่หลาย
จะมีการลงแขกเกี่ยวข้าวกับแบบใช้แรงฟรีๆ ที่จะเห็นได้น้อย สมัยนี้ มีการจ่ายเงินให้กัน เรียกว่าเป็นการจ้างกันมาทำงานมากกว่า
สิ่งที่เราอยากจะสื่อคือ
เรารู้สึกว่ามันมีบางสิ่งบางอย่างที่มันทรานซิสตามเวลา
หรือยุคสมัยที่เปลี่ยนไป
ทุกวันนี้คนเรามักเป็นหนี้การกดไลค์กัน จากแต่ก่อนที่การเป็นหนี้อาจมีแค่การยืมเงินหรือยืมทรัพย์สิน แต่หนี้การกดไลค์ก็ไม่ได้เป็นอะไรที่ดูติดค้างขนาดนั้น แต่ดันเกิดความติดค้างทางความรู้สึกมากกว่า

Advertisements