puifff's Blog

Pimchanok Boonserm

Backside

” Backside ”
opening of
– Writer’s Taste
– Kyoto : Hidden Sense
; Uthis Haemamool
At Candide Books
08 : 11 : 14

image

Advertisements

SOMEWHERE ONLY WE KNOW

image

“ขอสามพันด้วยค่ะ”

ปล. จบไวจุง
#SOMEWHEREONLYWEKNOW

สามานย์ สามัญ : เรื่องสั้นทั้งแปดของอุทิศซัง

image

“เรื่องสั้นทั้งแปดของอุทิศซัง”
เรื่องสั้นในเล่มนี้ เป็นเรื่องสั้นที่ทันยุคทันสมัย เข้ากับเหตุการณ์บ้านเมืองมวาก ใน 8 เรื่อง คงจะต้องมีสักเรื่องที่คนอ่านแล้วจะมีความรู้สึกร่วมกับมันหรือเคยอยู่ในเหตุการณ์แบบนั้นมาบ้างแหละ
เรื่องที่อ่านแล้วแบบมีอารมณ์มักมั่ก คือ เรื่องสั้นลำดับที่ 6 ตอนอ่านสำลักสำนึกจบ สิ่งแรกที่อุทานออกมาคือ “อีแฟงเสวย !!!” ทำไมอุทิศซังถึงสามารถเขียนให้ผู้หญิงคนนี้ออกมาเป็นลุคที่น่าตบน่าหมั่นไส้มากกก แต่พูดถึงพฤติกรรมแบบแฟงเสวยแล้ว ก็คงเป็นการจงใจเขียนให้นางออกมาดูเป็นแบบนี้  พออ่านๆไป มันก็ทำให้นึกย้อนมาถึงตัวเองได้เหมือนกันว่า ฉันเคยเป็นแบบนี้มั๊ย ? ซึ่งก็เป็นแหละ
เรื่อง ระคน ละคร นี่ก็ชอบมาก ให้อารมณ์แบบเดียวกับปรารถนาแห่งหัวใจบาปที่อุทิศตัวละครในลักษณ์อาลัยเขาพิสูจน์อักษรอยู่ เอ่อ ตอนจบบ้าบอดี คือบันเทิงฝุดฝุดเลย ภาษาที่อุทิศซังเลือกใช้ก็งุงิเหลือเกิน เช่น “ง่า . . . จะเป็นนักสืบแล้วก็ต้องเป็นให้สุดตัวแหละ อะไรๆ มันก็มีความนัยทั้งนั้น วางใจได้ที่ไหนกัน แต่นักสืบที่สวยและมีสติครบสมบูรณ์อย่างตรู ไม่ได้หากันง่ายๆ นะ เหอๆ ห้าทุ่มแล้ว ลงมือเลยดีก่า อ๊ะ ! “ มันเป็นภาษาที่ออกมาจากนักเขียนซึ่งเป็นผู้ชายค่ะครู้น ใช้ภาษาได้หลากหลายและเก่งเจงเจง
เสียงสาดแสง เรื่องนี้ อึม เหมือนการที่คนคนนึงตั้งคำถามบางอย่าง ที่จริงๆแล้วเราอาจเคยมีคำถามพวกนี้อยู่ในหัวก็ได้ แต่มันกลับเป็นคำถามที่เราไม่กล้าถาม ไม่กล้าพูดออกมา ได้แต่ถามเอาเองในใจ ซึ่งจะมีชายคนนึงในเรื่องที่เป็นตัวแทนของการกล้าพูดกล้าถามออกมาแต่กลับถูกมองว่าบ้าว่าเสียสติ เรื่องนี้ข้อคิดมันออกมาชัดเจนและตีหน้าเราได้แรงๆเลย เหมือนเวลาที่เราไปด่าคนอื่นว่าพูดไรไม่คิดประมาณนี้ ปะ
เรื่องสุดท้าย การที่เอา กรุงเทพฯ กรุงเทพฯ (2) มาวางไว้ตอนสุดท้าย มันทำให้ตอบจบ แลดูแฮปปี้ดี คือส่วนตัวขัดใจกับการจบของลักษณ์อาลัย พอเล่มนี้จบแบบนี้ เออ คือดี 55 เรื่องย่อยในกรุงเทพฯ กรุงเทพฯ (2) เรื่อง พินัยกรรมหักเหลี่ยมโหดนี่ก็ชอบ เรื่องนี้เคยฟังตอน งานเสียงจากแสงสำนึกที่ร้านก็องดิด  พออ่านแล้วก็เหมือนคนเขียนเล่าให้ฟังอยู่ข้างๆ (งานมโน)
ในเรื่องสั้น 8 เรื่องนี้ มีตัวละครที่หลากหลายมาก ตั้งแต่ เด็กแว้น หนุ่มออฟฟิศ แม่ค้าขายไข่เจียว บลา บลา ก็ทำให้เราได้เห็นมุมของคนในหลายๆแบบ หลายๆอาชีพ บรรยากาศในเรื่องดูเป็นบรรยากาศที่ดูสมจริงมากๆ
ชอบทุกเรื่องเลย แต่ถ้าเขียนเยอะกว่านี้จะดูเหมือนสปอย พอพอ รายละเอียดและสาระนี่มันสอดแทรกอยู่ทุกตัวอักษรอยู่แล้ว แต่พิมพ์อธิบายออกมาเป็นตัวอักษรไม่ได้ค่ะ ไปอ่านเอาเองนะ  สนุก จอบอ.

สามคำ สำหรับ สามานย์สามัญ คือ อิ่มจุก สนุก ทันยุค

ปล. เหมือนกำลังพูดถึงหนังสืออยู่สองเล่มด้วยกัน
ปล. อย่าได้ถือสากับภาษาปัญญาอ่อนของพิมนะคะ
ปล. เลิกปล.ได้แล้ว

Page :http://urll.us/tbN5nu

{ CUTE (คิ้ว)}

{ CUTE (คิ้ว)}
ล้างเครื่องสำอางมา ส่องกระจก เบือนหน้าซ้ายขวาไปมา “คิ้วโล้นจัง” . . . (ตัดภาพย้อนไปอดีต) ตอนอายุ 18 เกลียดนักเกลียดหนาการเขียนคิ้ว ‘ก็คิ้วเราสวยอยู่แล้วจะเขียนทำไม’ ตอนทำ  part-time  ในห้างฯ ซุปฯ ก็ให้เขียนคิ้ว ในใจคิด ‘เพื่อ?’ น่าจะตอน 20-21 นี่แหละ ที่พอไปทำงานพิเศษในช่วงปีใหม่แล้วก็ต้องเขียนคิ้ว จากสกิลแย่มากก็ดีขึ้นเรื่อยๆ ครั้งที่หนึ่งเมื่อคุณได้ลิ้มลองการเขียนคิ้วแล้ว ครั้งที่สองจะตามมา และคุณจะไม่สามารถเลิกเขียนมันได้อีกเลย วันไหนไม่ได้แต่งหน้า ขาดไม่ได้เลย เน้น คิ้ว ปาก ไว้ก่อน (ตัดภาพกลับมาเหตุการณ์หน้ากระจก) คิ้วมันไม่ได้โล้น ความจริงคิ้วมันมี คิ้วมันสวยของมันอยู่แล้ว เราเองนี่แหละไปขีดเขียนมันให้เป็นทรงนั้นทรงนี้ อ้าว ! แล้วทุกๆ วันนี้ฉันเขียนคิ้วทำไมวะเนี่ย หักดินสอเขียนคิ้วทิ้ง!! (แค่ในความคิดนะ) เรื่องจริงมันไม่ทันแล้ว

เส้นด้ายยาวๆ

มีเส้นด้าย ยาว ยาว หลอดหนึ่ง กับแมวขี้สงสัยตัวหนึ่ง เจ้าจ๋งเหน๋งจอมซนสงสัยในความยาวของด้ายหลอดนั้น
เมื่อเจ้าของลุกเข้าไปในครัว เจ้าจ๋งเหน๋งไม่รีรอกระโดดเข้าไปตะคุบหลอดด้ายสีแดงหลอดนั้น มันเริ่มสำรวจตรวจสอบ ขาหน้าของมันเตะหลอดด้ายออกมา ยาว ยาว
ยังไม่มีทีท่าจะสิ้นสุด เส้นด้ายยังคงออกมา ยาว ยาว เจ้าจ๋งเหน่งเริ่มเหนื่อยเลยพักหลับเอาแรง เมื่อมันตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ด้ายสีแดงหลอดนั้นหายไป และแล้วเจ้าจ๋งเหน๋งก็เห็นด้ายสีแดงหลอดนั้นวางอยู่บนโต๊ะอาหาร เส้นด้ายสีแดงถูกม้วนไว้กับแกนด้ายเหมือนเดิม เมื่อเจ้าของเดินถือจานผลไม้ไปนั่งที่โซฟา เจ้าจ๋งเหน๋งกระโดดขึ้นไปเขี่ยหลอดด้ายสีแดงอีกครั้ง มันใช้ขาของมันดึงออกมา ยาว ยาว เท่าไหร่ก็ไม่หมดเสียที ดึงออกมา ยาว ยาว ในที่สุดความพยายามก็สำเร็จ เจ้าจ๋งเหน๋งดึงด้ายออกมาหมดหลอดอย่างเหนื่อยหอบ เมื่อเจ้าของมันเดินมา “หนอย จ๋งเหน๋งซนอีกแล้วนะ ต้องโดนทำโทษซะแล้วล่ะ วันนี้เธออดกินปลาทู”

แสงอาทิตย์ปลุกฉันลืมตาให้ตื่นขึ้น ฝันที่กำลังดำเนินเรื่องอย่างต่อเนื่องจำต้องหยุดชะงัก ฉันงัวเงียลืมตาขึ้นมา แต่วันนี้เหมือนมีอะไรผิดแปลกไป “รู้สึกแปลกๆแฮะ” เธอเข้าไปส่องกระจกในห้องน้ำ
“ฉันมีนา หน้าตาก็สวยเหมือนเดิม หน้าอกก็ยังอยู่ แล้วความรู้สึกแปลกๆนี้คืออะไรนะ”

ประโยคนี้ละลาย

“ผมไม่ใช่คนดิบดีอะไร ผมไม่มีอะไรให้คุยอวดใครนัก ผมเคยเป็นคนหยาบ ไม่ใส่ใจคนอื่น ก้าวร้าวหลงตัว ดังนั้นบางทีผมอาจจะไม่ใช่คนคนนั้นสำหรับคุณก็ได้ แต่มีอยู่อย่างหนึ่งที่ผมแน่ใจ ผมไม่มี ไม่มีวัน ที่จะเบื่อหน่ายคุณ ซึ่งถ้าคิดอย่างนั้น ผมก็เป็นคนพิเศษสำหรับคุณจริงๆ”

#การปรากฏตัวของหญิงสาวในคืนฝนตก
: SOUTH OF THE BORDER, WEST OF THE SUN
#HarukiMurakami

image

wpid-2014-02-08-14.35.02.jpg.jpeg
wpid-2014-02-06-15.11.24.jpg.jpeg
wpid-2014-02-04-16.59.11.jpg.jpeg